NVL anno nu Hoe wordt NVL vandaag de dag beleefd? Hier treft u een paar korte uiteenzettingen door enkele van onze broeders over de wijze waarop zij het NVL-logeleven ervaren. "Lang geleden kwam ik, tamelijk toevallig, met de vrijmetselarij in aanraking. Het sprak me aan, maar daar bleef het voorlopig bij. Er was kennelijk een duwtje in de goede richting nodig. Dat duwtje kwam er en nu besef ik dat ik al heel wat jaren lid ben. Dinsdagavond is vaste logeavond, daar zie ik mannen die ook meer van het leven verwachten. Wij wisselen ideeën uit over thema’s die we van betekenis vinden. Daarbij vormt respect voor de medemens de grondslag van het maçonnieke denken. Verder is een belangrijk uitgangspunt dat mensen, inclusief ik zelf, verantwoordelijk zijn voor hun daden. Het logelidmaatschap - mogen er nog vele jaren volgen! - heeft mij dichter gebracht bij wat ik wezenlijk vind in mijn bestaan en wat franje. Steeds duidelijker besef ik dat er samenhang is in de verschijnselen om mij heen. Het heeft mijn visie op mens en wereld verdiept en genuanceerd." "In de meer dan 45 jaar dat ik lid van deze loge ben, valt mij steeds weer op dat je binnen de loge openlijk kunt praten over alles wat je belangrijk in het leven vindt. Ook als je je kwetsbaar opstelt, hetgeen je in de maatschappij niet zo vlug zult doen, weet je dat het respect voor elkaar over en weer bewaard blijft. Dit is zo verkwikkend dat, al ben je nog zo moe, je ‘s avonds weer vol energie naar huis gaat. Daarnaast hebben wij door onze werkwijze als leden een heel bijzondere verbondenheid met elkaar, die velen als hartverwarmend ervaren." "Geschiedenis is altijd het verhaal van de overwinnaars, maar volgens mij kan het niet zo zijn dat deze winnende, dogmatische, mores altijd gelijk hebben. De rituelen in de loge zetten mij aan om meer te weten te komen van het verleden; hoe ging men in de oudheid om met levensvragen? Hoe dacht men over de oneindigheid? Hoe werd de mens ingewijd in het leven? Hoe lag het evenwicht tussen verstand en gevoel? Als ik meer van het verleden weet, begrijp ik de huidige samenleving en mijzelf beter. Voor mij vormt de loge een school in denken, onafhankelijk van instituten. Ze is tegelijkertijd een hobby, een anker en een vertrouwde broederlijke club. Een club van mannen waar de gesprekken over iets anders gaan dan over de belasting, de hypotheek, voetbal en vrouwen." "Vanaf mijn dertigste ben ik vrijmetselaar en in de vijfentwintig jaar dat ik nu lid ben, zie ik de vrijmetselarij in de eerste plaats als een levensschool, een methodiek om je leven inhoud te geven, om aan jezelf te kunnen werken met de hulp van anderen, om je bewuster te maken. Niet alleen bewuster van jezelf, maar ook van wat zich op maatschappelijk, filosofisch en esoterisch gebied afspeelt in de samenleving. De vrijmetselarij kent en gebruikt een groot aantal ritualen en symbolen. Het ondergaan, uitvoeren en beleven van die ritualen en symbolen zijn voor mij steeds een hoogtepunt in mijn leven en geven mij veel voldoening bij het invullen van een zekere religieuze behoefte die ik vanuit mijn opvoeding heb meegekregen. Maar vrijmetselarij is ook een bron en voedingsbodem voor het aanknopen van warme vriendschappen, niet alleen met de broeders, maar dikwijls ook met hun partners. De Logeavond zie ik altijd als een welkome afwisseling in ons drukke bestaan, een mogelijkheid om lucht te happen, de accu te laden en even met 'andere dingen' bezig te zijn dan met alle dagelijkse." "De afgelopen jaren heb ik de wereld om mij heen in snel tempo zien veranderen. Iedereen om mij heen lijkt geïnfecteerd met het virus van de beurs, beleggingen en de immer fluctuerende valutahandel. Dat dit niet het enige in het leven is dat telt stond voor mij al snel vast. Maar wat telt er dan nog meer? Voor mij ligt in deze vraag besloten wat ik in de vrijmeteselaarij zoek. In de wekelijkse bijeenkomsten in de loge hoop ik er samen met mijn broeders antwoord op te vinden. De vrijmetselaarij biedt het gereedschap en in de gezamenlijkheid van de logebijeenkomsten leer ik van mijn broeders hoe de materialen te hanteren. Na drie jaar is het nog te vroeg de balans op te maken, maar ik denk wel dat de vrijmetselaarij voor mij de juiste keuze is geweest om invulling te geven aan het verlangen naar zingeving."